Jaka waluta jest w Anglii? Wszystko, co warto wiedzieć

Walutą w Anglii jest funt szterling (GBP), dzielący się na 100 pensów, a w obiegu funkcjonują monety od 1p do 2£ oraz banknoty od 5 do 50 funtów. Ta waluta należy do pięciu najważniejszych na świecie i jest używana zarówno w codziennych zakupach, jak i w wielomiliardowych transakcjach finansowych w londyńskim City. Jeśli wybierasz się do Anglii, najlepiej zabrać właśnie funty – inne waluty są akceptowane sporadycznie. W kolejnych akapitach znajdziesz wszystkie praktyczne informacje o funcie brytyjskim, jego podziale, historii i płatnościach na miejscu.

Jaka waluta obowiązuje w Anglii?

Na terenie Anglii oficjalnym środkiem płatniczym jest funt szterling, nazywany też funtem brytyjskim. W międzynarodowych oznaczeniach znajdziesz go pod kodem GBP, a w sklepach i na paragonach pod symbolem £. W języku potocznym mieszkańcy często mówią po prostu „pound” lub „quid”, a w polskich rozmowach pojawia się skrót „funt”.

Jeden funt dzieli się na 100 pensów, dlatego ceny zapisuje się np. jako 1,99 £ albo 199p. Na małych kwotach częściej zobaczysz oznaczenie „p”, np. 50p zamiast 0,50 £. Warto zwrócić uwagę, że choć Wielka Brytania należy do Europy, w Anglii nie płaci się w euro – większość sklepów i usług przyjmie wyłącznie funty, a zdarzające się wyjątki dotyczą głównie miejsc typowo turystycznych.

Waluta obowiązująca w Anglii jest taka sama jak w pozostałej części Zjednoczonego Królestwa, ale w Szkocji i Irlandii Północnej mogą pojawić się lokalne emisje banknotów. Nadal są oparte na funcie szterlingu, jednak część sprzedawców w Anglii patrzy na nie z rezerwą, dlatego przy krótkich wyjazdach lepiej trzymać się klasycznych banknotów z wizerunkiem monarchy emitowanych przez Bank of England.

Jak wygląda funt szterling w praktyce?

Dla osób pierwszy raz jadących do Anglii największym wyzwaniem bywa ogromna liczba nominałów i drobnych monet. Sam podział waluty jest prosty, ale fizyczny wygląd pieniędzy bywa zaskoczeniem, bo wiele monet ma niestandardowe kształty i rozmiary. Dzięki temu łatwo je rozróżnić w dłoni, co ułatwia płacenie w sklepie czy w komunikacji.

Jakie monety są w obiegu?

Angielski system monetarny obejmuje monety o następujących nominałach: 1p, 2p, 5p, 10p, 20p, 50p, 1£ oraz 2£. Najmniejsze – 1 i 2 pensy – są miedziane, większe nominały mają kolor srebrny, a moneta 2£ jest dwukolorowa. Część monet (20p i 50p) ma kształt wielokąta, co od razu odróżnia je od okrągłych odpowiedników i pomaga osobom płacącym „na szybko” przy kasie.

Monety wyższych nominałów, takich jak 1£ i 2£, są używane bardzo często, bo wiele cen w małych sklepach czy pubach ustala się właśnie w tej skali. Nawet jeśli preferujesz płatności bezgotówkowe, dobrze mieć przy sobie kilka monet – przydadzą się w toaletach publicznych, parkometrach lub automatach z napojami, gdzie nadal spotyka się wyłącznie gotówkę.

Jakie są nominały banknotów?

W Anglii na co dzień spotkasz przede wszystkim banknoty o nominałach: 5£, 10£, 20£ i 50£. Zostały one w ostatnich latach zastąpione wersjami polimerowymi – plastikowy materiał zwiększa trwałość, a przy okazji pozwala stosować rozbudowane zabezpieczenia. W Szkocji i Irlandii Północnej funkcjonują ponadto banknoty 100-funtowe, jednak w typowym angielskim sklepie takie nominały pojawiają się rzadko.

Na awersie współczesnych banknotów przez lata widniała królowa Elżbieta II, a od 5 czerwca 2024 roku wprowadzane są serie z wizerunkiem króla Karola III. Rewers przedstawia ważne postaci historyczne, np. Winstona Churchilla na 5£, Jane Austen na 10£, J. M. W. Turnera na 20£ czy Alana Turinga na 50£. Różne nominały mają też inne kolory, co ułatwia ich odróżnienie w portfelu.

Standardowy podział waluty w Anglii wygląda tak: 1 GBP = 100 pensów, a w obiegu funkcjonują monety od 1p do 2£ oraz polimerowe banknoty od 5£ do 50£.

Jak płacić w Anglii – gotówka czy karta?

W 2026 roku Anglia jest jednym z najbardziej „bezgotówkowych” miejsc w Europie. W wielu miastach można przeżyć cały dzień bez wyjmowania portfela, bo karty i płatności zbliżeniowe akceptują nawet małe sklepy czy autobusy. Gotówka nadal jest używana, ale jej udział w transakcjach spada i lokalne władze zachęcają do przejścia na cyfrowe formy płatności.

Czy potrzebuję gotówki?

Na krótką wycieczkę wystarczy niewielka ilość banknotów – najczęściej po 5, 10 i 20£. Małe, rodzinne kawiarnie, stragany czy targi uliczne wciąż potrafią przyjmować wyłącznie gotówkę, szczególnie poza centrum dużych miast. Bankomaty są powszechne (ponad 70 tysięcy na terenie kraju), więc uzupełnienie zapasu banknotów nie stanowi problemu, trzeba tylko uważać na opłaty i sposób przeliczenia waluty.

Przy wypłatach z zagranicznej karty najlepiej wybierać rozliczenie w funtach, a nie w złotówkach. W przeciwnym razie uruchamiasz tzw. Dynamic Currency Conversion – operator bankomatu sam ustala kurs wymiany i zwykle dolicza sobie wysoki margines. Płacisz wtedy więcej, niż gdyby przeliczenia dokonał Twój bank po kursie z rynku Forex.

Jak działa płatność kartą?

W Anglii bez problemu zapłacisz większością kart debetowych i kredytowych z logo Visa lub Mastercard. Terminale obsługują chip, pasek i zbliżeniowość, a zakupy do określonej kwoty często nie wymagają PIN-u. Część punktów usługowych, zwłaszcza mniejszych barów czy pubów, nie przyjmuje kart American Express, więc lepiej mieć alternatywną kartę lub trochę gotówki.

Przed wyjazdem warto sprawdzić w swoim banku opłaty za transakcje zagraniczne: prowizję od płatności kartą, dodatkowy spread oraz koszty wypłat z bankomatów. W czasie płatności zawsze wybieraj rozliczenie w GBP, nawet jeśli terminal proponuje zapłatę w złotówkach. Pozwala to uniknąć narzuconego z góry kursu związanym z Dynamic Currency Conversion i daje większą kontrolę nad wydatkami.

Przy płatnościach kartą i wypłatach z bankomatów w Anglii wybieraj zawsze rozliczenie w GBP, a nie w PLN – unikasz wtedy kosztownego dynamicznego przeliczania walut przez operatora urządzenia.

Co warto wiedzieć o kursie funta?

Kurs funta szterlinga względem złotego jest zmienny i zależy m.in. od decyzji banku centralnego, kondycji gospodarki czy nastrojów inwestorów na rynku Forex. Dla ponad miliona Polaków pracujących w Zjednoczonym Królestwie relacja GBP/PLN ma bezpośrednie przełożenie na realną wartość zarobków i przekazywanych do kraju przelewów.

Na świecie funt znajduje się w grupie czterech–pięciu najczęściej używanych walut rezerwowych obok dolara amerykańskiego, euro i jena. Wiele banków centralnych trzyma część rezerw właśnie w GBP, a transakcje w tej walucie są codziennością w londyńskim City. Dla osoby jadącej do pracy lub na studia oznacza to przede wszystkim dużą płynność i łatwość wymiany.

Jak wymienia się funty na złote?

Kurs średni funta, publikowany na podstawie notowań z rynku międzybankowego, ma charakter informacyjny i pokazuje ogólny poziom wycen. Konkretną cenę, po której kupisz lub sprzedasz walutę, ustalają banki, kantory stacjonarne i internetowe. Różnica między kursem średnim a proponowaną stawką to tak zwany spread, w którym mieszczą się marża instytucji finansowej i jej ryzyko kursowe.

Ciekawostką dla osób uważnie śledzących notowania są dane o rzeczywistych transakcjach. W jednym z serwisów wymiany walut suma wymiany funta w ciągu 10 dni potrafi przekraczać setki tysięcy GBP dziennie – przykładowo 17 lipca 2026 roku handlowano tam łącznie ponad 498 000 GBP. To pokazuje, jak popularna jest ta waluta wśród osób zarabiających w Anglii i wysyłających pieniądze do Polski.

Jak powstała waluta w Anglii?

Historia angielskiej waluty jest jedną z najdłuższych na świecie. Już w VIII wieku anglosaski król Offa ustalił pensa jako jednostkę odpowiadającą 1/240 starożytnej libry srebra. To od tej jednostki – „libra” – wzięło się oznaczenie £, czyli stylizowana literka L z kreską symbolizującą skrót. W 1158 roku król Henryk II wprowadził system monetarny, w którym narodził się funt szterling.

Przez wieki funt był bezpośrednio powiązany z kruszcem – najpierw ze srebrem (do 1816 roku), później ze złotem. W XIX wieku, w czasach rozkwitu Imperium Brytyjskiego, uchodził za najważniejszą walutę świata, a Londyn był centrum finansowym świata. Dopiero XX wiek, dwie wojny oraz wzrost znaczenia dolara amerykańskiego przesunęły akcenty w globalnym systemie pieniężnym.

Co oznacza „szterling”?

Dodatek „szterling” w nazwie waluty ma pomóc odróżnić ją od innych historycznych funtów – egipskiego, syryjskiego czy libańskiego. Jedna z teorii wskazuje, że termin może być związany z określeniem kupców z regionu Morza Północnego nazywanych niegdyś „Easterlingami”. W języku potocznym Brytyjczycy i tak mówią zwykle „pound”, natomiast pełna forma „pound sterling” jest powszechna w dokumentach finansowych i bankowych.

Jak zmieniał się system monetarny?

Do 15 lutego 1971 roku funt dzielił się na 20 szylingów po 12 pensów, czyli łącznie 240 pensów. Taki system był skomplikowany, dlatego przy rozliczeniach międzynarodowych – zwłaszcza po II wojnie światowej – sprawiał coraz więcej kłopotów. Decyzja o tzw. decymalizacji uprościła przeliczanie i zbliżyła brytyjską walutę do rozwiązań stosowanych w innych krajach.

Po wprowadzeniu systemu dziesiętnego stare monety stopniowo zastępowano nowymi. Przez pewien czas funkcjonowały równolegle, np. sześciopensówka odpowiadała 2,5 nowego pensa, a szyling pełnił funkcję monety 5p. Dopiero w latach dziewięćdziesiątych XX wieku ostatnie historyczne nominały całkowicie wycofano z obiegu i obecny układ monet oraz banknotów stał się jednolity.

Anglia przeszła na prosty podział 1 funt = 100 pensów dopiero w 1971 roku – wcześniej obowiązywał skomplikowany system 20 szylingów po 12 pensów każdy.

Jaka jest rola Bank of England?

Bank of England pełni funkcję banku centralnego Zjednoczonego Królestwa. To on emituje banknoty w Anglii i Walii, ustala stopy procentowe i prowadzi politykę pieniężną. Decyzje tej instytucji wpływają bezpośrednio na wartość funta, poziom inflacji i koszty kredytów. Osoby posiadające oszczędności w GBP lub spłacające zobowiązania w tej walucie często śledzą komunikaty banku równie uważnie co dane z rynku Forex.

W przeszłości działania Bank of England odegrały ważną rolę choćby w czasie kryzysu związanego z tzw. Czarną Środą w 1992 roku, kiedy obrona kursu funta w systemie ERM okazała się niemożliwa. Doświadczenia z tamtego okresu sprawiły, że Wielka Brytania zdecydowała się pozostać poza strefą euro, a Anglia nadal posługuje się własną walutą.

Jak przygotować się walutowo do wyjazdu do Anglii?

Przed podróżą do Anglii warto zaplanować budżet w oparciu o aktualne ceny. Dla orientacji można spojrzeć na przykładowe koszty zakupów spożywczych: kilogram bananów to około 0,90 £, chleb krojony 0,75 £, litr i pół wody 0,80 £, a piwo w markecie 1,40 £. W połączeniu z kosztami noclegu i transportu pozwala to oszacować, ile funtów zabrać na tydzień pobytu.

Najwygodniej jest połączyć trzy rozwiązania: niewielką ilość gotówki, kartę płatniczą do bieżących wydatków oraz dostęp do konta walutowego w GBP. Dzięki temu w sytuacji zmiany planów lub kursu możesz szybko zareagować – wypłacić środki z bankomatu, zapłacić kartą, a nadwyżkę po powrocie wymienić z powrotem na złote. Taki układ dobrze sprawdza się zwłaszcza u osób, które regularnie podróżują między Polską a Anglią i rozliczają dochody w dwóch walutach.